วันธรรมดาครั้งสุดท้าย

เป็นไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ A ครั้งแรก
มันหนักหน่วงกว่าที่คิดมากกก
10 วันยังไม่หายดีเลย
ขอบันทึกเอาไว้หน่อย

.

Day 1 – จันทร์

ช่วงบ่ายวันจันทร์
เพื่อนที่กินข้าวด้วยกันเมื่อวาน
ส่งข่าวมาบอกว่าเป็นไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ A
ให้ทุกคนคอยสังเกตอาการ

รับเชื้อวันอาทิตย์
จันทร์เช้ายังไปวิ่งได้ปกติ
เลยคิดว่าคงไม่เป็นไรมั้ง

จนช่วงค่ำ
เริ่มมีอาการหวัดนิด ๆ
รีบกินยา
แล้วชิงเข้านอนเร็ว

.

Day 2 – อังคาร แอดมิต

ตื่นมาเจ็บคอมากขึ้น
แต่ยังใช้ชีวิตได้ปกติ
คิดว่าพักเยอะ ๆ
เดี๋ยวร่างกายคงจัดการเอง

จนประมาณสองทุ่ม
ไข้ขึ้น 39°

หัวใจเต้นแรงผิดปกติ
Apple Watch ขึ้น 120+
ปกติ Resting Heart Rate ผมประมาณ 75

ลองวัดออกซิเจนในเลือด
ค่าก็ค่อย ๆ ลดลงอีก
จาก 97 เหลือ 92

ท่าไม่ค่อยดี
ไปโรงพยาบาลดีกว่า

.

ทีแรกคิดว่าจะขับรถไปเอง

แต่ถ้าเกิดช็อกระหว่างทาง
อาจพาคนอื่นบนถนนซวยไปด้วย

เรียก Taxi ดีกว่า

.

ระหว่างทาง
ไข้เหมือนยิ่งสูงขึ้น
หัวใจยิ่งเต้นแรงขึ้น

จู่ ๆ ก็คิดขึ้นมาว่า
ถ้าหัวใจวายตอนนี้ล่ะ?

น็อกไปบน Taxi
แล้วดับไปเลย
ชีวิตนี้ ภพชาตินี้ จบลงตรงนี้

เราโอเคไหม?

กลัวไหม?
เสียดายอะไรไหม?

.

คำตอบคือ
ไม่ได้มีอะไรเสียดายจนใจหาย
ไม่ได้ห่วงกังวลใครหรือสิ่งใด
นี่คือหนึ่งในเหตุผลหลักที่ไม่มีลูก
ไม่มีห่วง
ก็น่าจะพร้อมตายระดับหนึ่ง

.

แต่ไม่ได้แปลว่าอยากตายนะ
ต่อให้ไม่ได้มีความอยากจะอยู่ดูลูกเติบโต
แบบคนมีลูก
แต่ก็ยังอยากเที่ยว
ยังมีเรื่องสนุก ๆ ที่อยากทำอยู่แหละ

เพียงแต่ถ้าชีวิตจะจบตรงนี้จริง ๆ
ก็จบได้
ไม่ได้ยึดมั่นอะไรมากนัก

.

สุดท้ายถึงโรงพยาบาล

ตรวจเลือด
ตรวจเชื้อ
เอ็กซเรย์ปอด

โชคดีปอดยังไม่มีการติดเชื้อ
แต่ผลยืนยันว่าเป็น Influenza A
ไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ A

ดำเนินการ Admit
เจ้าหน้าที่มาให้เลือกห้องพัก
จำได้ว่าทำประกันไว้คืนนึงประมาณ 5,000
ราคาห้องที่ รพ.วิภาวดี ก็ประมาณนี้
ก็ถือว่าราคาดีนะ
ไม่โหดเหมือน รพ.กรุงเทพ
อันนั้นต่ำสุดประมาณคืนละหมื่น

.

ตีสอง – ไม่มีไข้

ตีห้า – สวิงกลับมา 38.6°

มีชนแนวรับแล้วเด้งกลับด้วยเรอะ

นี่ไข้หรือราคาบิตคอยน์

.

Day 3 – พุธ วันที่ทรมานที่สุด

ไข้สูงเกือบทั้งวัน

ร้อน เพ้อ
ไม่มีแรง ไม่อยากทำอะไร
ขนาดไถโทรศัพท์ยังไม่อยากทำ

เพิ่งเข้าใจว่า

ความร้อนจากข้างนอก
กับความร้อนจากข้างใน
มันคนละเรื่องกันเลย

.

ร้อนข้างนอก
เปิดแอร์ อาบน้ำ เดินเข้าที่ร่มได้
แต่เวลาร่างกายเผาตัวเองจากข้างใน
มันไม่มีที่ให้หนี

ต้องอยู่ในเตาเผานั้น
ตลอดเวลา

.

มีชั่วขณะหนึ่ง
น่าจะเป็นช่วงไข้สูงจนเพ้อ

ผมรู้สึกว่า
นี่เรากำลัง “ตกนรก”

การถูกไฟแผดเผา
โดยไม่สามารถหนีไปไหนได้
อาจมีสภาวะประมาณนี้แหละมั้ง

.

จนประมาณสี่โมงเย็น
ไข้เริ่มลง

แล้วเกิดประสบการณ์ธรรมดามาก
ที่ตอนนั้นรู้สึกมหัศจรรย์เหลือเกิน

ผมกลับมา “รู้สึกเย็น” ได้อีกครั้ง

ห้องเดิม แอร์ตัวเดิม

แต่ไม่กี่ชั่วโมงก่อน
ผมไม่สามารถสัมผัสความเย็นนั้นได้เลย

พอไข้ลด
ความร่มเย็นธรรมดา ๆ
กลับกลายเป็นความสุขมหาศาล

.

ผมนึกถึงเรื่องที่เคยได้ยินว่า

เวลาเราแผ่เมตตาให้สัตว์นรก
เขาจะได้รับความร่มเย็นขึ้นมาชั่วขณะ

ผมไม่รู้หรอกว่า
ภพภูมินั้นหรือกลไกนี้
มีอยู่จริงหรือไม่อย่างไร

แต่ถ้ามีสิ่งมีชีวิตใด ในมิติแห่งความถี่ใด
กำลังถูกความร้อนแผดเผาอยู่ตลอดเวลา
หากการแผ่เมตตาของเรา
ส่งกระแสเย็นไปให้เขาสัมผัสได้จริง
ต่อไปผมคงขยันแผ่เมตตามากขึ้น

.

กลางคืนไข้กลับขึ้นมา 39° อีกครั้ง

แต่คราวนี้ไม่ได้รู้สึกทรมานอะไร
ก็อยู่กับความจริงตรงหน้าไป

นอนพัก
แล้วปล่อยให้ร่างกายทำงานของมัน

.

Day 4 – พฤหัส ไม่มีไข้แล้ว

แต่เกมเปิดด่านใหม่
เจ็บคอระดับ 9/10
พูดแทบไม่ได้
กลืนน้ำลายก็เจ็บ

หมอให้ Steroid เข้าสายน้ำเกลือ

ช่วงเย็น
ความเจ็บลดจาก 9 เหลือประมาณ 3
และไม่มีไข้อีกเลยทั้งวัน

คราวนี้น่าจะพ้นนรกจริง ๆ แล้ว

.

Day 5 – ศุกร์ หมอให้กลับบ้านได้

สรุปนอนโรงพยาบาล 4 วัน
ค่าใช้จ่ายประมาณ 34,000 บาท

ประกันครอบคลุมทั้งหมด
ไม่ได้จ่ายเองสักบาท

คนเราตอนเจ็บป่วย
มันแทบไม่มีแรงคิดอะไร
การไม่ต้องกังวลเรื่องค่ารักษา
เป็นเรื่องสำคัญจริง ๆ นะ

ใครอยาก Revise ประกันสุขภาพของตัวเอง
ว่าจ่ายแพงเกินกว่าสิทธิ์ที่ต้องการหรือเปล่า
ให้เมียผมทำให้ได้นะ (Tie-in ดื้อ ๆ)

.

แต่กลับบ้านแล้ว
เรื่องยังไม่จบ

เริ่มพะอืดพะอม อาหารไม่ย่อย
กินอะไรเหมือนกองอยู่ในท้อง
ไม่มีแรงจะทำอะไรเลย

จนเริ่มสงสัยว่า
นี่เพราะไข้หวัด หรือเพราะยากันแน่?
เพราะยาฆ่าเชื้อหลายตัว
ฉลากก็เขียนว่าอาจทำให้คลื่นไส้อาเจียน

.

Day 7 – อาทิตย์

ทนพะอืดพะอมอยู่สองวันเต็ม
ทนไม่ไหว
ผมกลับไปโรงพยาบาลอีกครั้ง

หมอไล่ประวัติยา
แล้วพบว่าอาการพะอืดพะอม
เริ่มตรงกับช่วงที่ได้ยา MEIACT พอดี

หมอเลยสั่งหยุด
เปลี่ยนเป็นยาตัวอื่น
และเพิ่มยาช่วยย่อย
อาการจึงค่อย ๆ ดีขึ้น

.

Day 8-10

ไม่มีไข้มาหลายวันแล้ว

แต่เพิ่งรู้ว่า
“ไม่มีไข้” กับ “หายป่วย”
เป็นคนละเรื่องกันจริง ๆ

.

ท้องยังรวน ยังหน่วง ๆ อยู่
ต้องปรับเป็นกินน้อย ๆ ต่อมื้อ
หัวยังตื้อ และไม่มีแรง

พยายามนั่งทำงาน
คิดได้แป๊บ ๆ ก็หนักหัว
ต้องกลับไปนอน

เรามีเวลาเหลือเฟือ
แต่ร่างกายไม่มีพลังงาน
ไม่มีกะจิตกะใจ
ที่จะใช้เวลานั้นทำอะไร

.
.

สิบวันเต็ม ๆ ที่ทำอะไรไม่ได้เลย
และยังไม่รู้ว่าจะต้องพักอีกกี่วัน
กว่าจะหายดีกลับมาใช้ชีวิตได้ปกติ

พอมองย้อนกลับไป
มีอีกเรื่องหนึ่ง
ที่เพิ่งเห็นทีหลัง

ตอนที่ไข้สูงเหมือนถูกเผาจากข้างใน
หรือตอนพะอืดพะอม
ทรมานจนไม่อยากกินอะไร

สิ่งที่อยู่ในหัวแทบตลอดคือ

“เมื่อไรจะหายวะ”

.

อยากให้ไข้ลด
อยากให้หายร้อน
อยากให้ท้องกลับมาย่อยได้ปกติ

มีแต่ความอยากให้ “สภาวะตอนนี้”
กลายเป็น “สภาวะอื่น”

ทั้งที่ฝึกภาวนามาตั้งนาน
พอทุกขเวทนาหนักจริง ๆ เข้ามา
กลับเห็นว่า
เราก็ยังพยายามหนีออกจากปัจจุบันอยู่

.

เวทนาทางกาย
เป็นเรื่องหนึ่ง

แต่ความอยากให้เวทนานั้นหายไป
เป็นทุกข์อีกชั้น
ที่จิตสร้างเพิ่มขึ้นมาเอง

ยิ่งอยากให้มันหาย
ก็ยิ่งมี “เรา”
ที่กำลังทนไม่ไหว
อยากออกไปจากตรงนี้

.

ถ้าจิตตั้งมั่นกว่านี้
แทนที่จะถามว่า “เมื่อไรจะหาย”

อาจเพียงสังเกตว่า
ตอนนี้ร้อน
ตอนนี้เจ็บ
ตอนนี้คลื่นไส้

ดูมันเกิด
ดูมันเปลี่ยนแปลง
ดูมันดับไป

โดยไม่ต้องผลักไสมัน

.

พูดตอนหายแล้วนี่ง่ายนะ

ตอนอยู่ในไข้ 39°
อีกเรื่องเลย ๕ ๕ ๕

.
.

แต่เพราะอย่างนั้นแหละ

การป่วยครั้งนี้
เลยกลายเป็นข้อสอบจริงที่ดีมาก

ตอนร่างกายปกติ
นั่งสมาธิสบาย ๆ
เรานึกว่าจิตวางเก่งแล้ว

พอทุกขเวทนามากระทบแรง
ถึงเห็นว่า
ส่วนไหนวางได้จริง
ส่วนไหนยังอยากหนีอยู่เต็ม ๆ

.
.

และเมื่อพายุสงบลง

ผมยิ่งได้เห็นว่า
การตื่นมาแล้วหัวโล่ง
กินข้าวแล้วไม่พะอืดพะอม
มีแรงเดิน ออกแรงได้
มีสมาธิทำงาน

ความปกติธรรมดาเหล่านี้
มีค่ามากเลยนะ

ตอนที่เรามีมันอยู่ทุกวัน
เราแทบไม่เคยนับมันเป็นความสุขด้วยซ้ำ

แต่แค่มันหายไป
เราก็ “ทุกข์” ทันทีเลย

.

ผมนึกย้อนกลับไปถึงตัวเอง
บน Taxi ในคืนวันอังคาร

ตอนที่ถามว่า
ถ้าตายคืนนี้ล่ะ?

แล้วพบว่า
ไม่ได้มีอะไรติดค้าง
กับโลกใบนี้มากนัก

.

ผมว่ามรณานุสติ
ไม่จำเป็นต้องทำให้เราเบื่อโลก

ไม่ต้องเลิกเที่ยว
เลิกกิน
เลิกสนุกกับชีวิต

ตรงกันข้าม

การตระหนักว่าทุกอย่างมีวันหมดอายุ

น่าจะยิ่งทำให้เรา
ใช้โอกาสที่ยังมีอยู่
อย่างไม่ประมาทมากขึ้น

.

เพราะ “ครั้งสุดท้าย” จำนวนมากในชีวิต

เกิดขึ้นโดยที่เราไม่รู้เลยว่า

นั่นคือครั้งสุดท้าย

.

เราไม่รู้ว่า

ข้าวมื้อไหน
จะเป็นมื้อสุดท้ายที่ได้กินพร้อมพ่อแม่

กอดครั้งไหน
จะเป็นกอดสุดท้าย

สถานที่ไหน
ที่คิดว่าไว้คราวหน้าค่อยไป
แล้วสุดท้าย
ไม่มีคราวหน้า

.

แม้แต่ร่างกายของเราเอง

ตื่นเช้าวันหนึ่ง
ยังออกไปวิ่งได้ ยกเวทได้
ยังใช้ชีวิตได้ปกติ

แล้วคืนนั้น
อาจเป็นคืนสุดท้าย
ที่เราได้เข้านอนด้วยร่างกายที่แข็งแรง

.

อะไรที่ยังทำได้
ทำเถอะ

ใครที่ยังรักได้
ก็รักให้ดี

มีอะไรอยากพูด
ก็พูดตอนยังมีคนให้พูดด้วย

อยากไปไหน
ถ้ามีโอกาสก็ไป

และถ้าวันนี้

ยังตื่นมาแล้วไม่เจ็บ
ยังกินได้
นอนได้
เดินได้
คิดงานได้

นี่แหละ
ความปกติธรรมดาที่แสนประเสริฐ

.

เราใช้เวลามากมายในชีวิต
วิ่งหาสิ่งที่จะทำให้เรามีความสุขมากขึ้น

จนบางครั้งลืมไปว่า
แค่ไม่มีอะไรพราก “ความปกติ”
ที่เรามีอยู่ไป

เราก็มีความสุขมากอยู่แล้ว

.

อย่ารอให้ “ความธรรมดา”
กลายเป็น “ความทรงจำ”

แล้วค่อยรู้ว่า
ครั้งหนึ่ง
เราเคยมีชีวิตที่ดีแค่ไหน